Daily Nintendo

Jouw online Nintendo Magazine

[Review] Dreamscaper – Waanzinnig gedroomd

Droom jij ook van een nieuwe roguelike? Je leest hier of het de moeite waard is!

Dreamscaper begint nogal vreemd. Zonder een intro of iets dergelijks bevind je je plots op een plek die niet helemaal normaal is. Een huis aan de zijkant van het scherm vouwt dubbel in zichzelf en de auto’s die er staan zien er uit alsof ze al een tijd niet gebruikt zijn. Je stapt door een portaal heen waardoor je plotseling bij een kerk beland, waar één van de grafzerken een mysterieus licht afgeeft. Wanneer je deze gaat onderzoeken en je er somber een hand oplegt verschijnen er twee handen uit het graf die je enkels beetpakken. Verschrikt deins je achteruit, waarna een vreemd zombieachtig wezen uit het graf klautert… en daarna wordt je wakker. Het was maar een droom.

De game begint daarna, 10 jaar na bovenstaande incident. Jij neemt de rol aan van Cassidy, een jonge vrouw die net verhuisd is naar de stad. Het gaat niet zo goed met haar. Waarom krijg je niet meteen te weten, maar aan de niet opgeruimde staat van haar appartement, de doffe kleuren en Cassidy’s eigen lichaamstaal laten zien dat ze duidelijk niet goed in haar vel zit. Haar kamer ligt vol creatieve spullen, maar ze zit vooral wat op de bank en speelt games. Wanneer ze naar bed gaat verandert dit, maar niet op een goede manier. Plots verandert de game namelijk in een roguelike, waar haar dromen een samenvoeging zijn van haar herinneringen en haar angsten. ‘S nachts ga je op de vuist met alles wat haar dwars zit, waarbij elke eindbaas een personificatie is van één van haar grootste obstakels. Angst, spijt, isolatie, noem maar op. Wanneer je deze verslaat zie je ook daadwerkelijk dat dit in het echte leven invloed heeft op Cassidy. Niet alleen haar appartement wordt lichter en opgewekter, ook gaat ze meer op pad en maakt connecties met mensen op haar werk en daaromheen. Hoe verder je komt hoe meer opties je kunt vrijspelen, welke Cassidy helpen zichzelf langzaam maar zeker te ontwikkelen en vrede te krijgen met haarzelf en haar verleden.

Dreamscaper - Cassidy appartement

Dromende roguelike

De gameplay hieromheen speelt als een typische roguelike. Elke Run begint met Cassidy die naar bed gaat, waarbij je begint met enkele eenvoudige wapens. Hiermee ga je vervolgens monsters te lijf en los je puzzels op, waarmee je nieuwe wapens en speciale aanvallen verzamelt. Hoe verder je komt hoe beter deze wapens en aanvallen worden, tot je op een gegeven moment compagnons, meerdere aanvallen en een hele sloot aan speciale effecten verzamelt die triggeren op specifieke momenten. Hiermee probeer je zo ver mogelijk te komen. Wanneer je doodgaat (en geloof me, dit gaat zeker gebeuren) wordt Cassidy wakker in haar bed. Je hebt dan de kans om meteen weer een run te proberen, maar ook kun je de verzamelde recources gebruiken om beter te worden. Zo verzamel je in je dromen bijvoorbeeld ideeën en inspiratie, die je overdag kunt omzetten naar nieuwe wapens die je vanaf dan kunt tegenkomen, of handgemaakte cadeaus die je aan de mensen in je buurt kunt geven. Door met mensen te praten en ze cadeaus te geven bouw je niet alleen een vriendschap met ze op waardoor je Cassidy’s verhaal beter begrijpt (haar verleden komt maar mondjesmaat ter sprake), ook geeft vriendschap jou bepaalde bonussen tijdens een run. Daarnaast kun je mediteren in het park om jezelf te verbeteren of dagdromen in de lokale kroeg om meerdere unieke kamers in de droomwereld vrij te spelen.

Dreamscaper - roguelike floor 1

Veel opties en genoeg variatie

Een standaard roguelike dus, maar wel een goed uitgewerkte. Er zijn zat wapens om te verzamelen, elk met hun eigen unieke aanvallen, patronen en speelstijl. Hoe verder je komt hoe ingewikkelder deze worden, tot je uiteindelijk richting combinaties kunt toewerken waarbij je bijvoorbeeld alles fire dame geeft en je items deze nummers flink verhogen. De game geeft je daarnaast genoeg mogelijkheden om de willekeurigheid hieruit weg te halen. Waar je in het begin altijd met random items begint, kun je dit uiteindelijk zelf bepalen, tot je zelfs opties kunt vrijspelen waardoor je meteen sterk begint. Ook kun je enigzins zelf bepalen hoe moeilijk je de game wilt spelen. Aan het begin van een run kun je bepaalde aspecten op een hogere moeilijkheid graad zetten, waar je natuurlijk ook voor beloont wordt met meer resources. Je zult in deze game zeker moeten grinden (vooral tussen het derde en vierde level zit een enorme power-spike) maar met deze opties is het zeker te doen. Daarnaast is het grappig om te zien hoe alles is vertaald naar het idee van een roguelike. Mediteren om jezelf te verbeteren (meer HP, betere stats, meerdere opties om de game te beginnen) en dagdromen om je dromen uit te breiden. Zo geeft “Facing my inner demons” je bijvoorbeeld 5% meer damage aan eindbazen.

Dreamscaper - voorbeeld lucid attacks

Langzame sfeer + snelle roguelike = ???

Het enige vervelende is dat hij voor een roguelike erg langzaam is. Roguelikes hangen af van het idee dat je nog een keer wilt. Als ik even snel dit upgrade kan ik misschien dit aan. Als ik nou net even x verander in Y kom ik misschien wat verder. Doodgaan is frustrerend, maar de meeste roguelikes geven je genoeg frustratie en energie om meteen weer een nieuwe poging te doen. In Dreamscaper voelt dat niet zo. Dat komt vooral door de sfeer die de game uitstraalt, die is vooral gemoedelijk. Zo loopt Cassidy bijvoorbeeld altijd op hetzelfde tempo overal naartoe, met haar armen dicht tegen haar aan. De omgevingen zijn wat treuriger dan de droomwereld, en de gesprekken die je met mensen hebt zijn verbazingwekkend simpel. Interessant omdat ze op een hele goede manier het normale leven weergeven, maar hyped wordt je er niet van. Het is eigenlijk bijna alsof je twee losse games speelt. In de één leef je het leven van Cassidy, waar door middel van visualisatie en gesprekken een mooi verhaal wordt gecreëerd over een creatieveling die vastzit in haar leven en het verleden. Aan de andere kant heb je een roguelike, waarbij je wapens, statistieken en awesome special effects gebruikt om alles zo efficiënt mogelijk dood te maken. Beide zijn goed uitgewerkt in hun eigen recht, maar het gebruik samen komt tot botsingen. Op momenten dat ik in het verhaal zat vond ik het irritant dat ik weer resources moest verzamelen om nieuwe gesprekken vrij te spelen, en wanneer ik in de roguelike zat vond ik het vervelend dat het verhaal mijn runs onderbrak. Een vreemde combinatie dus.

Dreamscaper - Cassidy gesprek Eve

Grafisch indrukwekkend

Grafisch is de game nog best indrukwekkend. Het gebruikt een stijl die tegelijkertijd simpel en heel gedetailleerd is, en gebruikt omgevingen om een verhaal te vertellen. Van Cassidy’s besneeuwde geboortedorp tot het bos waar ze altijd te kamperen ging, de details in de achtergrond zorgen ervoor dat het altijd een plaatje is om naar te kijken, zelfs terwijl veel kamers er toch hetzelfde uitzien.Vreemd (of juist slim) is dan weer dat de modellen over het algemeen maar simpele figuren zijn. Vooral in de echte wereld valt dit op, omdat je dan ook up-and-close met ze praat. Zo hebben ze bijvoorbeeld geen gezicht. De Switch kan het gelukkig allemaal prima hebben, al is het wel jammer dat de “Performance” optie zoveel beter werkt dan de “Quality”. In performance draait de game namelijk op een vloeiende 60FPS, maar je moet dan wel de pracht van sommige lichteffecten en de schoonheid van het water in de achtergrond opgeven. Het helpt de timing van het vechten en de laadtijden enorm, maar het blijft toch jammer dat je niet beide kan hebben. Helaas is dat wel het enige wat je kunt aanpassen. Het font is soms wel erg klein, vooral in handheld mode is dit op sommige punten nauwelijks te lezen. Het had gescheeld als dit ook aanpasbaar was. De muziek verdient wel een pluim. Deze grenst aan klassiek, wat het geheel op bepaalde punten een sobere maar toch epische sfeer meegeeft. Het algeheel is een stuk indrukwekkender dan ik gedacht had!

Dreamscaper - voorbeeld Daydream

Conclusie

Dreamscaper is een standaard roguelike, maar wel een hele goede. De gameplay loop van jezelf verbeteren en dan beter worden is goed uitgewerkt, en de vele opties die je kunt vinden en aanpassen zijn verschillend en interessant genoeg om je lange tijd bezig te houden. Het is alleen vreemd dat je het gevoel krijgt twee games te spelen. Het gedeelte dat zich “in de echte wereld” afspeelt geeft je dan wel verbeteringen voor de droomwereld, maar het verhaal en het langzame tempo van de echte wereld past meer bij een ander soort game. Deze twee stijlen botsen enigszins, waardoor je je gaat irriteren aan het feit dat je steeds moet wisselen. De kernwaardes van beide zijn echter solide, met een grafische stijl en muziek die het geheel prachtig neerzet. Zeker een aanrader voor fans van het roguelike genre!

+ Grafisch een hele mooie stijl, veel visuele storytelling

+ Goed uitgewerkte roguelike, genoeg variatie en opties

+ Interessant achtergrond verhaal, wat je steeds verder in elkaar puzzelt

+ Prachtige muziek

– Twee soorten gameplay die die af en toe flink botsen

Tekst is op sommige punten wel erg klein

DN-Score: 7,7