[Review] Dungeon of the Endless

Maar vinden we plezier of ergernissen in deze endless dungeon?

Normaal begin ik een review altijd graag met het benoemen van het genre. Het laat lezers meteen weten wat voor vlees ze in de kuip hebben, en de meeste mensen weten wel welk genre ze wel en niet leuk vinden. Het probleem met Dungeon of the Endless is dat het niet meteen in te delen is in één bepaald genre. Het gebruikt bestaande elementen van genres, maar weet dit op zo’n manier samen te voegen dat het zijn eigen unieke ding wordt. Zo valt het bijvoorbeeld gedeeltelijk in het tower defense genre, waarbij je één bepaald punt zult moeten verdedigen tegen monsters. Terwijl je dit aan het doen bent kun je alleen niet stil blijven staan, en je zult donkere kamers moeten verkennen op zoek naar resources en voorwerpen. In dat opzicht is het dus ook een dungeon crawler, en omdat je compleet opnieuw zult moeten beginnen als je dood bent valt het ook in het rogue-like genre. Het klinkt op het eerste gezicht misschien wat chaotisch, maar Dungeon of the Endless weet dit niet alleen samen te voegen tot een werkend iets, het is nog verdraaid leuk ook.

Hoe endless is deze dungeon?

Het uitgangspunt van Dungeon of the Endless is niet eens zo heel lastig. Jij begeleid twee personen die zijn neergestort op een onbekende planeet en nu hun weg naar vrijheid zoeken. De plek waar je bent neergestort is alleen nogal donker, en de enige lichtbron die je hebt is een groot kristal dat zich in je escape pod bevindt. Deze is gelukkig sterk genoeg om niet alleen jouw beginpunt maar ook aangrenzende kamers te verlichten, en voorzichtig ga je op zoek naar resources en voorwerpen op deze onbekende planeet. Ondertussen ben je op zoek naar de lift die je naar de volgende “vloer” kan brengen, en na 12 vloeren heb je de game gewonnen. Dit blijkt echter nogal best een opgave te zijn. Wanneer je de game opstart kun je uit twee moeilijkheidsgraden kiezen, namelijk “easy” en “very easy.”, maar wat je ook doet, TRAP ER NIET IN. Welke modus je ook kiest, deze game is allesbehalve makkelijk! Niet alleen omdat het gewoon even duurt voordat je snapt wat de bedoeling is (een tutorial ontbreekt) maar ook omdat er hoge risico’s hangen aan wat je doet. Deze risico’s begrijpen en hiernaartoe handelen is wat deze game zo leuk maakt, maar het zal even duren voordat je dit onder controle hebt.

Gameplay

Concreet begint de gameplay elke keer in één kamer, waar je kristal staat. Vanuit hier bestuur je vanuit een top-down je personages en houd je zicht op de kamers die je geopend hebt. Linksboven staan de iconen die je resources aangeven, welke zijn opgedeeld in eten, wetenschap, industrie en dust. Elke keer als je een deur opent krijg je hier een aantal van bij, en je kan dit uitbreiden door in specifieke kamers gebouwen te bouwen. Met eten onderhoud je je team. Je hebt niet perse eten nodig om ze in leven te houden, maar als ze gewond zijn kun je ze op deze manier wel helen. Ook gebruik je het om ze te levelen, waardoor hun statistieken zoals snelheid, DPS en HP omhoog gaan. Industrie heb je nodig om gebouwen te bouwen waarmee je je resource income kunt verhogen of gebouwen kunt neerzetten die monsters aanvallen als ze langskomen. Wetenschap gebruik je om nieuwe gebouwen te onderzoeken en power is de resource die je krijgt van je kristal. Dit is in feite je belangrijkste resource, maar wel het lastigste om aan te komen. Deze gebruik je namelijk om het licht in kamers aan te houden. Dit klinkt misschien wat suf, maar de game werkt als volgt: elke keer dat je een deur opent kunnen er monsters verschijnen, ook in kamers waar je al geweest bent. Deze monster gaan ofwel achter je kristal ofwel achter je personages aan, en hoe meer kamers je hebt geopend, hoe meer kans er is dat er nieuwe monsters verschijnen. Deze monsters verschijnen echter alleen in kamers waar het licht niet aanstaat en geen personages staan. Als je dus je power een beetje goed kunt managen kun je ervoor zorgen dat er geen monster verschijnen. Maar dust krijg je niet standaard als je een deur opent. In plaats daarvan kun je in een kamer willekeurig wat dust vinden. Voor elke 10 dust kun je één kamer verlichten, maar niet elke kamer geeft dust. Je zult dus al snel merken dat je niet genoeg power hebt om elke kamer te verlichten, en met het gelimiteerde aantal personages dat je hebt kun je niet alles verkennen en het kristal bewaken.

Waar is de lift?!?

Maar dat is nog niet alles. De game wordt namelijk pas echt interessant op het moment dat je de lift hebt gevonden. Je kunt namelijk niet zomaar in de lift stappen, je zult je kristal mee moeten nemen. Op het moment dat je dit doet verschijnen er in alle niet verlichte kamers meteen monsters, die meteen achter jou en het kristal aangaan. Natuurlijk zullen je personages altijd de meest directe route naar de lift nemen, maar met een beetje pech zit die nog behoorlijk ver weg. Je zult in die laatste momenten dus ook alles op alles moeten zetten om de hordes monster tegen te houden en je kristal in één stuk bij de lift te krijgen.

Durf jij het risico te nemen?

Interessant is ook dat resources niet gebonden zijn aan een tijd, maar aan het aantal deuren dat je opent. Wil je een nieuw gebouw onderzoeken dat meer eten geeft? Dan hoop ik dat je het lef hebt om nog drie deuren te openen. Hier niet wachten tot de game je meer resources geeft, je zult er actief wat voor moeten doen. Het is een interessante game mechanic, die er echt voor zorgt dat je tactisch na gaat denken. Zijn er nog wel drie deuren te openen in dit level? Heeft het nut om al die industrie hier uit te geven of kan ik het beter meenemen naar de volgende vloer (gebouwen etc gaan verloren als je een vloer omhoog gaat, je resources niet) zodat ik daar meteen kan gaan bouwen?

Waar is de multiplayer?

De game draait verder prima op de Switch, met een pixelstijl die misschien wat gelimiteerd is, maar precies doet wat het moet doen. Het is echter de soundtrack waar de game mee schittert. Deze is gewoon heel erg goed en weet precies de juiste snaren te raken wat spanning en een laaghangend gevoel van onzekerheid betreft. Het enige echte probleem is dat deze game eigenlijk niet echt voor de Switch gemaakt is. Net zoals zoveel games waarbij micro-managing een ding is zijn er veel kleine statistieken die je in de gaten zult moeten houden, en veel kleine iconen op je scherm die je zonder al te veel moeite zult willen kunnen bekijken. En alhoewel het niet de gameplay ervaring in de weg zit had het wellicht een stuk simpeler gekund. Vooral het selecteren van individuele personages om een kamer te onderzoeken is lastiger dan dat zou moeten. Er bestaan namelijk knoppen voor het los selecteren van personages en ze allemaal selecteren, maar niet maar twee of drie. Momenteel moet ik de game dan ook op pauze zetten en alle personages die ik ergens heen wil hebben één voor één verplaatsen als ik bijvoorbeeld ééntje ergens op wacht wil laten staan. Nu is het zo dat de game in handheld touchscreen ondersteunt wat dit onderdeel opzich makkelijker maakt, maar het blijft lastig. Wat pas echt jammer is, is dat de Switch versie momenteel geen multiplayer ondersteund. Op de PC heeft Dungeon of the Endless een extreem leuke co-op multiplayer modus, waarbij iedereen zijn eigen personage bestuurt. Het klinkt alsof dit ideaal zou zijn voor op de Switch, maar om één of andere reden hebben de ontwikkelaars besloten dit uit de console versies te halen. Zonde!

Conclusie

Al met al is Dungeon of the Endless een interessante game, met een mengelmoes aan genres en gameplay mechanieken die ik nog niet eerder was tegengekomen. Het openen van deuren is nog nooit zo spannend geweest, en de piekerende momenten die deze game oplevert ( zal ik X nog doen voordat ik naar de volgende vloer gaat? Mis ik belangrijke voorwerpen als ik dat doe? Of kan ik de monsters niet meer aan en moet ik nu gaan?) zorgen ervoor dat je de game keer op keer blijft spelen, zelfs als je een keer helemaal van de kaart geveegd wordt. Want de volgende keer ga je het halen, dat weet je zeker! Het enige jammere is dat de game geen multiplayer ondersteunt. Het had net even wat extra uit de hele ervaring kunnen halen, maar de single-player ervaring is absoluut goed genoeg om de game te dragen.

Cijfer: 8,4

Patricia

Hallo daar! Mijn naam is Patricia en ik ben alweer 29 jaar oud. Ik hou van verhalen en ben een groot gedeelte van mijn tijd bezig deze te maken als zijnde tekeningen, tekst en games. Ik ben groot Nintendo fan sinds ik Pokémon Silver kreeg op mijn 11e verjaardag, en je kunt mij wakker maken voor games met unieke of excentrieke verhalen. Hoe gekker hoe beter!

Eén gedachte over “[Review] Dungeon of the Endless

Geef een reactie