[Review] Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Tokio 2020

Mario en Sonic zijn opnieuw aanwezig op de Olympische Spelen. Wie had dat zo’n twintig jaar terug kunnen bedenken?

Inmiddels hebben Mario en Sonic al met vele Olympische Spelen mee mogen doen. Zo hebben ze tot nu toe de Olympische Spelen van Beijing, Vancouver, London, Sochi en Rio de Janeiro meegemaakt. Elke titel wist tot nu toe steeds iets nieuws toe te voegen, maar weet Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Tokio 2020 ons echt om ver te blazen? Je leest het in deze review.

Let the games begin!

Zoals we al vaker gezien hebben bij Mario & Sonic op de Olympische Spelen bevat ook dit spel weer een verhaalstand. Ditmaal worden Mario, Sonic, Bowser en Dr. Eggman opgezogen door een magisch spelsysteem genaamd Tokio ’64, een apparaat dat Bowser en Dr. Eggman hebben ontwikkeld. Toevallig vindt Luigi het spelsysteem en komt hij erachter dat zijn broer erin zit opgesloten, waarna het avontuur pas echt begint.

In de verhaalstand beleef jij als speler de avonturen die plaatsvinden tussen beide Olympische Spelen, die van Tokio 1964 en Tokio 2020. Deze jaartallen hebben allebei een wereldkaart waarop je kunt voortbewegen naar verschillende locaties. Vooral bij Tokio 2020, waar de 3D-disciplines plaatsvinden, zien sommige locaties er echt fantastisch uit. Ondanks dat je in de verhaalstand weer van locatie naar locatie gaat om daar de volgende sport uit te voeren, blijft het verhaal vermakelijk genoeg om door te spelen. Vooral richting het einde wilde ik echt door blijven spelen, omdat ik gewoon benieuwd was wat er verder nog zou gebeuren.

Buiten alle sporten die in het verhaal zitten, zijn er ook tien minigames te vinden, waarvan vijf in Tokio 2020 te vinden zijn en vijf in Tokio 1964. Helaas waren niet alle minigames even leuk en bleven ze niet allemaal in je hoofd hangen. Gelukkig sprongen er nog wel een paar uit, bijvoorbeeld Shibuya Scramble-speurtocht. Deze minigame, waarin je opzoek gaat naar verschillende personages, vond ik echt geweldig. Misschien klinkt het niet heel ingewikkeld, maar wacht maar tot je ziet hoeveel personages er op het kruispunt staan. De zoekopdracht moet ook nog is binnen een bepaalde tijd uitgevoerd worden, waardoor het nog uitdagender wordt. Shibuya Scramble-speurtocht is dus een vermakelijke minigame, met ook nog is een vrolijk upbeat deuntje eronder. Zeker een aanrader om nogmaals te spelen in de speelruimte van de game.

Kun jij Toad met een milkshake vinden?

Tokio’s disciplines

Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Tokio 2020 bevat, zoals we gewend zijn van de serie, een grote hoeveelheid sporten die je ook op de Olympische Spelen terug ziet, maar dan natuurlijk met een minder serieuze toon. Buiten alle sporten die we in eerdere Mario & Sonic-titels zagen, zijn er vier nieuwe sporten toegevoegd. Nu kunnen we namelijk aan de slag met klimsport, surfen, skateboarden en karate.

Mijn favoriet van deze vier is de klimsport. Als je motion controls gebruikt, is het net alsof je zelf een hoge muur beklimt, wat natuurlijk komt door de beweging die er gemaakt moet worden. De functionaliteiten die de Joy-Con bevatten worden goed gebruikt in Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Tokio 2020. Niet alleen de motion controles, maar ook de HD-trilfunctie blijft me nog steeds verbazen.

Helaas kan niet alles positief zijn. Sommige sporten lijken best veel op elkaar. Denk bijvoorbeeld aan boksen, karate en schermen. Deze sporten verschillen qua gameplay en presentatie niet veel. Hierdoor ligt het aantal sporten dat écht variatie biedt, toch wat lager. Hetzelfde geldt voor badminton en tafeltennis, al is dit een stuk minder duidelijk doordat je andere strategieën kunt gebruiken bij badminton. Het is bij deze sport namelijk mogelijk om je personage te bewegen, zelf te kiezen welke kant je de shuttle opslaat en is het mogelijk om in teams te spelen. Dit zijn allemaal opties die tafeltennis niet heeft.

Verder is er ook nog de optie om alle sporten online te spelen. Helaas ben ik in mijn speelsessies niemand tegen gekomen om online mee te spelen. Het is dus even afwachten of de verbinding tussen beide spelers stabiel genoeg is. Ook is het natuurlijk weer mogelijk om alle sporten in multiplayer te spelen. Dit is zoals we gewend zijn weer erg vermakelijk.

Goed gedaan Tails, je bent eerste!

Nieuw dit jaar zijn de 2D-sporten, die je kunt zien als retro-varianten van sporten. Sommige 2D-sporten zijn overgenomen van de 3D-sporten, maar op een andere en ouderwetse manier uitgevoerd. Ook is de besturing en presentatie van beide sporten vaak compleet anders. Ondanks dat ik eerst even moest wennen aan de omschakeling naar 2D-graphics, ging dit na een tijdje gelukkig vanzelf weg. De 2D-sporten zorgen voor wat extra variatie in de gameplay.

Als extraatje voor de 2D-sporten kun je er voor kiezen om een analoge tv-filter over de gameplay heen te gooien. Dit zal waarschijnlijk erg leuk zijn voor de spelers die vroeger ook zo speelde, maar helaas voegde dit voor mij niet veel toe aan de gehele ervaring.

Droomdisciplines

Ook zijn er natuurlijk weer droomwedstrijden aanwezig. In totaal zijn het er bij dit deel drie. Als eerst is er droomracen. Bij droomracen ga je met een skateboard bergafwaarts en is het de bedoeling om zo snel mogelijk maar beneden te komen. Door middel van bijvoorbeeld een schans of rails kun je trucjes uitvoeren, waardoor je een snelheid tijdelijk hoger wordt.

Als tweede is er droomschieten. Hierbij kun je kiezen of je alleen wilt spelen of in een team van twee. Tijdens deze wedstrijd moet je proberen zoveel mogelijk punten te halen. Dit doe je door borden te raken, maar als strategie kun je ook op de medespelers schieten waardoor ze even niks kunnen doen.

De laatste droomwedstrijd is droomkarate. Leuk om te weten is dat deze wedstrijd plaatsvindt in het Mushroom Kingdom van Super Mario Odyssey. Net zoals bij droomschieten kun je ook bij droomkarate de keuze maken om als individu of als team de strijd aan te gaan. In beide gevallen is het de bedoeling om zoveel mogelijk vakjes van het speelplateau te bedekken met jouw kleur. Dit doe je uiteraard door de karatebewegingen te gebruiken. Door iemand neer te halen, worden vakjes gekleurd waar het personage op terecht komt. Wie de meeste kleur van het veld bedekt heeft wint.

Aangezien we in eerdere delen wel eens meer droomwedstrijden hebben gezien, lijkt de collectie wat schaars, maar dat valt gelukkig best mee. De collectie in Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Tokio 2020 is namelijk goed uitgevoerd en voelt eindelijk weer een keer speciaal.

Audiovisueel

Om maar met de deur in huis te vallen, de soundtrack in de game is echt geweldig! De eerste keer dat ik van de Tokio 2020 naar de Tokio 1964 sporten ging, kwam er echt een grote glimlach op mijn gezicht. Het brengt namelijk een erg leuke en vrolijke sfeer met zich mee. Verder heeft elke sport en minigame zijn eigen muziek en geluideffecten. Wat wel jammer, maar misschien ook logisch is, is dat er bij de verhaalstand vaak dezelfde muziek wordt gebruikt.

Op het visuele gebied ziet het er ook goed. De sporten die al eerder verschenen in Mario en Sonic-titels zien er weer opgepoetst en scherp uit, waardoor alles echt één geheel is. Wat ik een leuk detail vind, is dat elk personage zijn eigen outfit en voorwerpen heeft bij elke sport. Zo draagt Peach bijvoorbeeld bij het zwemmen haar eigen roze badpak en heeft Sonic bij het skaten zijn eigen blauwe skateboard.

Conclusie

Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Tokio 2020 is al met al een vermakelijke titel geworden die vooral uitblinkt in plezier tijdens een potje multiplayer. Er is voldoende content en de verhaalmodus zorgt ervoor dat het spel ook leuk is om alleen te spelen. Audiovisueel is er weinig op aan te merken. Echt iets nieuws doet het niet, maar plezier biedt de game wel!

Eindcijfer: 8,0

7 gedachten over “[Review] Mario & Sonic op de Olympische Spelen: Tokio 2020

  • 05/11/2019 om 16:55
    Permalink

    Ik weet het nog niet helemaal zeker, ook deze review trekt me niet echt over de streep. Ik zal hem uiteindelijk wel kopen denk ik, maar het zal geen release dag koop worden.

    • 06/11/2019 om 17:05
      Permalink

      Een review is nooit 100% objectief ervaringen met andere games beinvloeden altijd je ervaring. Menno heeft flink wat uren in het spel zitten en heeft dus een goed overwogen besluit genomen

      • 06/11/2019 om 21:36
        Permalink

        Ik had het dan ook over mijn eigen mening. Ik heb het spel zelf niet gespeeld maar genoeg ervaring met de serie en een hoom gameplay gezien waardoor ik het toch maar een zeer matig spel vind.

  • 07/11/2019 om 07:17
    Permalink

    Het is gewoon persoonlijk ik kan mij echt enorm vermaken met deze spellen terwijl mijn broertje er niks aan vindt

Geef een reactie