[Review] Planescape: Torment / Icewind Dale

Oude games in een nieuw jasje.

RPG fans verzamel u, want het is tijd om twee nieuwe, maar tegelijkertijd oude, RPG’s op de Switch te verwelkomen. Planescape: Torment en Icewind Dale, twee games uit de jaren 1999 en 2000, hebben een enhanched edition gekregen. In deze versie zijn de graphics opgeschroefd, is de muziek verbeterd, en hebben veel bugs en gameplay problemen uit het origineel een update gekregen. Als je daarnaast denkt de namen van iets te herkennen kun je gelijk hebben: beide games zijn gebaseerd op settings en campaigns uit de populaire table-top game Dungeons and Dragons. Beide zijn dan ook RPG’s in de puurste zin van het woord, waarin je een personage bestuurt die een episch verhaal beleeft aan de hand van jouw keuzes. Maar komen deze avonturen wel een beetje tot hun recht op de Switch?

Icewind Dale

Het verhaal van Planescape: Torment

In de eerste, Planescape: Torment, bleef je deze avonturen als “The Nameless One.” Dit is een personage met een nogal bijzondere gave: hij kan namelijk niet dood. Nou ja, niet echt echt dood. Elke keer als hij doodgaat, komt hij een tijd later namelijk weer tot leven, zonder herinneringen aan zijn vorige levens. Deze keer wordt je wakker in een nogal luguber mausoleum, waar zombie werkers lijken aan het prepareren zijn. Jij weet niet zeker hoe je hier terecht bent gekomen, maar besluit toch al snel dat je liever ergens anders bent. Alleen gaat dat nogal moeilijk, maar gelukkig wordt je snel vergezeld door Mort, een vliegende schedel met twee ogen. Samen proberen jullie erachter te komen wat er in jouw vorige leven gebeurd is, wat die tatoeages op je rug precies betekenen en hoe jullie uit het mausoleum moeten komen.

Planescape: Torment

Het verhaal van Icewind Dale

In Icewind Dale is het eigenlijk de bedoeling dat je deze avonturen niet alleen beleeft, maar met een groepje. Hoewel de game je absoluut de mogelijkheid geeft om alleen op pad te gaan, is het eigenlijk de bedoeling dat je vanaf het begin meerdere party leden kiest, tot op 6 man. Je kunt deze zelf samenstellen of dat laten doen door de computer, waardoor je over het algemeen een goed samengesteld team krijgt. Dit team begint in een klein dorp, waar het dorpshoofd je al snel uitnodigt mee te gaan op expeditie naar een dorp in de buurt. Er zouden vreemde dingen gebeuren in dit dorp, en jij met je stoere groep avonturiers wil dit vast wel uitzoeken, nietwaar? Waar Planescape: Torment zich echter focust op het verhaal zul je in Icewind Dale al snel merken dat gevechten iets belangrijker zijn. Je wordt al snel aangevallen door Goblins, Yeti’s en dergelijke, en je zult zien dat quests vooral bedoeld zijn om gevechten aan elkaar te praten.

Icewind Dale

Dungeons and Dragons in game vorm

Gameplay gezien zijn beide games niet erg moeilijk, maar zul je tijd nodig hebben om de controls onder de knie te krijgen. Dat komt eigenlijk doordat je gewoon een table-top game speelt. Wie bekend is met Dungeons and Dragons weet dat deze games erg veel keuzes bevatten. In feite bestaat een groot gedeelte van DnD uit improvisatie, waarbij een groep gezamenlijk een verhaal verzint en dobbelstenen gooit om te zien of het lukt. Zo ver gaan deze games niet, maar het heeft absoluut zijn best gedaan om je zo veel mogelijk keuzes te geven. Dit betekent dat je in beide games gemiddeld met zo’n drie keuzewielen werkt en er meerdere menu’s bestaan, elk met hun eigen specifieke functies. Ook maken al deze keuzes het spel nog behoorlijk lastig, vooral in vergelijking met hedendaagse games. Waar je in een hedendaagse game een item vaak alleen maar hoeft te selecteren om hem te kunnen gebruiken (soms wordt hij zelfs automatisch gebruikt op de juiste plek), zul je hier de game specifiek moeten vertellen wat je wilt doen. Heb je een breekijzer gevonden en wil je daarmee een kast openbreken? Diezelfde kast kan ook worden opengemaakt door een sleutel, magie, of door heel hard te slaan en te hopen dat het lukt. Wil je dus specifiek het breekijzer gebruiken zul je hem moeten equippen op de juiste plek en de game dan vertellen dat je hem wilt gebruiken. En zo werkt het met meerdere dingen. Gelukkig kan de game op elk moment op pauze gezet worden, waarna je de tijd kan nemen om rustig je menu’s te bekijken en het juiste voorwerp uit te zoeken. Dit werkt ook zo in combat. Automatisch vallen personages aan met het wapen dat ze vast hebben, maar je kan de game dus pauzeren om van wapens te wisselen of special attacks te selecteren. Deze gaan dan af op het moment dat je de game weer van pauze afhaalt.

Icewind Dale

Ik hoop dat je van lezen houdt.

Waar je wel voorbereid op zult moeten zijn, is de enorme hoeveelheid tekst die je moet lezen om de game te spelen. Zoals ik eerder al zei, zijn beide games RPG’s in de puurste zin van het woord, met een enorme focus op het Role Playing gedeelte. Stel, jij wilt in Icewind Dale iets van de shopkeep weten. Denk dan maar niet dat je wegkomt met een kleine vraag als “Hoe is het?”. Oh nee. Gemiddeld kun je op elk moment zo’n 6 á 7 vragen stellen, waar personages meerdere antwoorden op moeten geven. In beide games heeft zowat iedereen die je tegenkomt een compleet eigen levensverhaal, en deze vertellen ze maar al te graag. Dit vertellen ze vervolgens ook nog eens in boekvorm, waarbij in geuren en kleuren verteld wordt hoe iemand eruit ziet, welke emoties hij op zijn gezicht vertoont en hoe hij de woorden uitspreekt. Maar ook omgevingen en items die je onderzoekt doen dit. Dit betekent dus dat je veel aan het lezen bent. HEEL VEEL. Omdat beide games er ook een handje van hebben achter elk stukje tekst een nieuw geheim te verstoppen, zul je deze teksten ook daadwerkelijk willen lezen! Daarnaast houdt de game praktisch niet je hand vast, waardoor je meer dan eens je verzamelde items of questlog in zult moeten duiken om uit te vinden waar je heen moet. Er zitten geen Quest Markers in deze game!

Planescape: Torment

Een unieke ervaring, keer op keer.

Dit klinkt misschien overweldigend, maar wat al deze keuzes en tekst wel doen is dat het een uniek verhaal voor jou creëert. Het aantal dingen die je kunt doen en hoe de wereld hierop reageert… ik heb nog nooit zoiets gezien in een game. Alles reageert op iedereen. Om even een voorbeeld te geven: Op mijn eerste playthrough van Planescape: Torment was ik aan het ronddwalen toen ik per ongeluk iemand boos maakte. Deze persoon liet een alarm afgaan, waarna iedereen vijandig werd en ik me door hordes zombies naar buiten moest vechten. En alhoewel de zombies best een paar leuke wapens lieten vallen, kwam daar ook nog eens bij dat alle andere mensen in het mausoleum boos werden. Ik had immers al hun werkers vermoord! Tijdens mijn tweede poging besloot ik het dan ook anders aan te pakken en ging het alarm niet af. Plotseling werd ik uitgenodigd om de zombies te onderzoeken, waarbij ik informatie kreeg over wat er aan de hand was, en sommigen zelfs compleet nieuwe quests voor me hadden. Ook was niemand boos en ging het praten stukken makkelijker, waardoor ik plotseling buiten het mausoleum stond zonder ook maar één keer te hebben gevochten.

Planescape: Torment

Niet voor iedereen

Hoewel ik over het algemeen dus best onder de indruk ben van beide games, moet ik wel waarschuwen dat ze absoluut niet voor iedereen zijn weggelegd. Allereerst zijn de games gewoon heel oud. Veel dingen die we tegenwoordig gewoon achten (auto select, quest markers etc.) bestaan hier niet, en ook speelt de game erg traag. Je zult veel moeten lezen en zelf de puzzelstukjes in elkaar moeten passen om verder te komen. Maar ook het grafische aspect is niets om over naar huis te schrijven. Het mag dan wel een enhanched edition zijn, maar het ziet er nog steeds uit als Diablo II. De animaties zijn houterig, gezichten zijn niet te onderscheiden en de cutscenes zijn ronduit lelijk in vergelijking met de huidige standaard. Ook zul je de tekstgrootte enorm moeten opschroeven om het een beetje normaal te kunnen lezen. Daarentegen is het geluid dan wel weer erg goed. Het weet heel goed de juiste atmosfeer neer te zetten, wat de immersie die de graphics weghalen gelukkig weer een beetje goed maakt.

lcewind Dale

Conclusie

Planescape: Torment en Icewind Dale zijn klassiekers. Van de manier hoe het verhaal verteld wordt tot op hoe deze zich uitspeelt en jij hier keuzes in kan maken: beide games geven je de mogelijkheden om een epische fantasy epos te beleven op jouw manier. Hoe het dit echter doet, is niet voor iedereen weggelegd. Het is namelijk geen snelle game. Dit is niet voor de mensen die even voor de leuk een game willen spelen, dit is voor de mensen die Lord Of de Rings boeken lezen en het heerlijk vinden om langzaam personages en hun achterliggende verhalen beter te leren kennen. Je zult daarnaast flink wat geduld moeten hebben om “op te starten”, waar je naast de oude mechanics flink zult moeten wennen aan de besturing. Wie hier echter doorheen komt, zal een ervaring overhouden ongekend aan elke andere game, welke je nog lang zult heugen.

Als je twijfelt of de game wat voor jouw is, raad ik je niet aan om meteen de Switch versie te kopen. Er wordt namelijk de volle mep voor gevraagd (€50,-) en voor een game uit het jaar 2000 is dit nogal twijfelachtig. Omdat de games ook een nogal specifieke doelgroep aanspreken, zou ik dan ook aanraden om de game eerst (goedkoper) op een ander platform te proberen.

Eindcijfer: 7,2

Patricia

Hallo daar! Mijn naam is Patricia en ik ben alweer 29 jaar oud. Ik hou van verhalen en ben een groot gedeelte van mijn tijd bezig deze te maken als zijnde tekeningen, tekst en games. Ik ben groot Nintendo fan sinds ik Pokémon Silver kreeg op mijn 11e verjaardag, en je kunt mij wakker maken voor games met unieke of excentrieke verhalen. Hoe gekker hoe beter!

Eén gedachte over “[Review] Planescape: Torment / Icewind Dale

Geef een reactie