[REVIEW] Super Mario Party

Super Mario Party gaat, na een paar iteraties in een nieuwe speelstijl, terug naar zijn roots. Is de game alleen echt zo ‘Super’?

Persoonlijk was ik altijd enorm fan van de Mario Party-serie. Op een avond lekker tegen elkaar minigames spelen en elkaar flink in de weg zitten. Tot het achtste deel heb ik echt genoten van elk deel. Als het gaat om deel negen en tien hoor ik bij de enorme groep die de nieuwe stijl maar niks vond. Nu heeft Nintendo eindelijk geluisterd en is de oude modus – het verzamelen van munten om sterren mee te kopen – weer terug. De vraag is alleen of dit genoeg is om de serie terug naar zijn glorietijd te brengen.

Nostalgisch, maar nieuw

Als je de game opstart laat Nintendo eigenlijk al meteen zien een terugkeer naar de roots te maken. Het openingsfilmpje begint namelijk met een scene die enorm veel lijkt op de intro van de originele Mario Party. Na de intro kom je terecht op het Party Plaza, praktisch gezien de hub wereld waarin je kan kiezen welke modus je wilt spelen. Er zijn veel verschillende modi beschikbaar, waaronder Mario Party, River Survival, Partner Party, Sound Stage,  Minigames, Online Mariothon, Challenge Road en Toad’s Rec Room.

In Mario Party zal je merken dat, hoewel veel klassieke elementen terugkeren, lang niet alles hetzelfde is gebleven. Zo zijn het aantal borden verminderd naar vier stuks en zijn ze een stuk kleiner. Daar tegenover staat dan weer dat je nu standaard een dobbelsteen hebt die maar tot zes stappen kan gaan. Verder heeft elk personage zijn/haar eigen dobbelsteen die elk speciale vlakken heeft. Boo heeft bijvoorbeeld een dobbelsteen waar je 1/3 kans hebt om twee muntjes te verliezen, 1/3 kans om 5 te gooien en 1/3 kans op het gooien van 7. Dit zorgt ook weer voor extra diepgang en strategie. Tijdens het spelen kan je nog vrienden verzamelen door langs ze te lopen. Deze bondgenoten zullen je vervolgens hun persoonlijke dobbelsteen geven welke je kan gebruiken. Daarnaast zullen ze je in de zogenaamde team minigames helpen te winnen. Hierop zal ik later in de review nog terugkomen.

Vervolgens heb je de Partner Party, een vorm van de Mario Party-modus. In deze modus zijn de borden echter net weer wat anders en hoef je geen vooraf bepaald pad af te volgen. Daarnaast is dit twee-tegen-twee, waardoor de borden weer fris en nieuw aanvoelen en zorgen voor een hogere herspeelbaarheid. Het doel is echter hetzelfde: verdien munten en zorg dat je aan het einde de meeste sterren hebt.

De kern van een Mario Party is natuurlijk de minigames. In deze iteratie zijn er 80 volledig nieuwe minigames, welke veel gebruik maken van de functies van de Joy-Con controllers. Hierdoor kan je ook alleen maar deze controllers gebruiken voor de hele game. Zo heb je een aantal minigames welke gebruik maken van de HD Rumble. Een mooi voorbeeld hiervan is de minigame waarin je met je teamgenoot een aantal dozen moet pakken waarvan jij denkt waar de meeste eikels in zitten.

Een ander mooi voorbeeld van hoe de Joy-Con gebruikt worden in een minigame is dat je regelmatig gebruik maakt van de gyro besturing. Zo heb je een minigame waarin je op een vat staat en naar het einde moet rollen. Dit zorgt ervoor dat de minigames erg fris en nieuw aanvoelen. De Joy-Con wordt ook gebruikt als een roeispaan in de River Survival-modus. Nieuw zijn de zogenoemde team spellen. In deze spellen zal je niet alleen of met twee-tegen-twee strijden, nee, al je bondgenoten (een maximum van vier kan je verzamelen tijdens een potje) zullen helpen om de tegenstanders te verslaan. Het is dus enorm handig om in de twee Party-modi een aantal bondgenoten te verzamelen.

Nieuwe modi

Super Mario Party doet er van alles aan on vernieuwend over te komen, maar toch de klassieke gameplay als kern behouden. Dat blijkt ook in River Survival. In tegenstelling tot waar het Mario Party normaal om draait – het vernietigen van vriendschappen – moet je in deze modus gaan samenwerken met vier man. Het is namelijk de bedoeling om met beperkte tijd de rivier af te peddelen en ondertussen obstakels te ontwijken. Je zal echter met de basistijd het einde niet halen. Daarom zal je onderweg ballonnen moeten knappen om zo minigames te starten. Aan jou en je team de opdracht deze tot een goed einde te brengen. Hoe hoger de score, des te meer bonustijd je erbij krijgt.

Wat ook voor het eerst gebeurd in de serie, is dat er een online-modus in zit. Weliswaar alleen voor minigames, maar om eerlijk te zijn zie ik mijzelf ook geen uur online spelen in de Mario Party-modus. Rage-quits zijn namelijk met Mario Party gegarandeerd en om steeds halverwege een potje de verbinding te verliezen is ook weer matig. Nintendo heeft er dus goed aan gedaan om naar de fans te luisteren door een online-modus toe te voegen, maar besloten hebben niet de borden te gebruiken.  Helaas was op het moment van de review de server nog niet online. Later zal ik de review updaten wanneer het getest is.

Verder heb je nog de singleplayer-modus Challenge Road, waarin je de uitdaging krijgt 80 minigames achter elkaar te spelen en hierbij aan bepaalde eisen te voldoen. Denk hierbij aan een minimum aantal punten of een bepaalde tijd dat je het moet volhouden binnen een spel. Hoewel dit erg uitdagend klinkt, zitten hier wel een aantal minpuntjes aan. Zo kan je een minigame falen en vervolgens gewoon vrolijk opnieuw proberen en na een paar keer falen zelfs overslaan. Dit haalt eigenlijk de hele uitdaging uit de modus weg. Daarnaast zal je sommige games wel falen als je pech hebt aangezien je ze samen moet doen met een CPU, die  natuurlijk enorm incapabel is en je eigenlijk alleen maar in de weg staat.

Soundstage klinkt misschien een beetje gek, alsof je alleen maar muzikale dingen moet gaan doen. Nu zit je er niet heel erg naast. Je begint op een groot podium waar je vervolgens eigenlijk weinig van merkt, vervolgens moet je een reeks spellen afgaan die elk een vorm van ritme nodig hebben om te slagen. Denk hierbij aan in de maat een baton op en neer bewegen, een ritmische versie van wack-a-mole of op de maat fruit uit de lucht prikken met een sabel. Mocht je dus erg van ritmegames houden, geeft deze modus je de optie om alleen hiermee bezig te zijn.

Last but not least heb je nog Toad’s Rec Room. Deze modus bevat nog vier extra games waarin je gebruik kan maken van meerdere Switch-systemen om zo de ervaring te veranderen. Zo heb je normaal drie levels bij een tank shooter, maar door gebruik van een tweede Switch krijg je de optie om de levels aan te passen door de Switches aan elkaar te linken. Helaas heb ik geen tweede persoon met de game in de buurt gehad, dus de optie om twee Switch-systemen te linken heb ik voor de review niet kunnen proberen.

Mario Party ziet er geweldig uit en heeft weer zijn klassieke gevoel terug. Grafisch is de game weer heerlijk kleurrijk en ziet het er enorm gedetailleerd uit voor een Mario Party-game. Voeg daar nog de vrolijke, drukke deuntjes toe van een geweldige soundtrack en je hebt in combinatie met de gameplay een recept voor een geweldig feestje.

Conclusie

Wat deze Mario Party zo goed maakt is niet alleen de terugkeer van de klassieke spelmodus. Hoewel deze een beetje uitgekleed aanvoelde, is het nog steeds ontzettend leuk door de nieuwe manieren van spelen op de Switch, zoals bijvoorbeeld het gebruik van de HD Rumble bij verschillende minigames. Het is verreweg de beste Mario Party in de afgelopen jaren, ook met de beperkte aantal borden. Zelfs in je eentje is het een heerlijk spel waarbij ik enorm genoten heb van de diverse minigames. Super Mario Party is echt het familiepartyspel voor dit najaar.

Cijfer: 8,6

Jorden

Ik ben 21 jaar en sinds de N64 een Nintendo gamer in hart en nieren. Je kan mij bereiken via Twitter, Facebook, Google+, Youtube (https://www.youtube.com/user/MrJordenBakker) en Mail (jorden1506dailynintendo@gmail.com)

16 gedachten over “[REVIEW] Super Mario Party

  • 03/10/2018 om 17:36
    Permalink

    Mooi om te zien dat ze weer richting de oudere games gaan! Deze komt wel in huis. Hopelijk in de toekomst nog wat extra content door middel van dlc.

  • 03/10/2018 om 21:53
    Permalink

    Ik vind het eerlijk gezegd best raar dat deze game een 8 krijgt voor kwantiteit.
    Bijna alle internationale reviews zeggen dat er weinig content in de game zit vergeleken met andere games. Zo zijn er bijvoorbeeld maar 4 spelborden, terwijl vorige games in de serie er vaak 6-8 hadden.

    • 04/10/2018 om 06:00
      Permalink

      Ja, de klassieke modus heeft slechts vier borden wat aan de magere kant is. Vergeleken met andere Mario Party’s zitten er echter veel verschillende speelmodi in. Ook het aantal verschillende minigames lijkt me meer dan voldoende.

      Dus het lijkt me meer een stukje interpretatie. Ja, de kwantiteit van de spelborden kan hoger, de kwantiteit van het gehele spel lijkt me op basis van wat ik hier, maar ook in andere reviews, heb gelezen echt wel die 8 waard.

    • 04/10/2018 om 10:37
      Permalink

      Ja de borden zijn kleiner en er zijn minder verschillende. Ik basseer mijn kwantiteit echter op zoals Jop zegt hoe het in de volledige game totaal is aan tijd die ik erin kwijt ben om alles te doen en dat was lang genoeg voor een 8

  • 03/10/2018 om 22:29
    Permalink

    Een review twee dagen voor launch en tegelijkertijd met andere review sites? Het lijkt erop dat DN het heeft gehaald als officiële reviewer ! Althans, voor Nintendo (toch?). Voor mij waren jullie dit al een tijdje 🙂

  • 03/10/2018 om 23:23
    Permalink

    Mooi op tijd met de review! Heb er erg veel zin in om ermee aan de slag te gaan. Erg blij ook dat ze van dat idiote idee af zijn om met zn allen in een karretje te verplaatsen, dat verpeste behoorlijk de game. Enige minpuntje wat ik zo lees is dat er dus maar 4 spelborden inzitten. Dat is toch wel jammer maar het zal vast wel weer goedkomen met het spelplezier!!

  • 04/10/2018 om 01:32
    Permalink

    Duidelijke review, thanks!

    Zijn de ritmegames ook te spelen in de normale Party modus? Deze lijken me erg leuk en ik zou het jammer vinden als deze verstopt blijven in een aparte modus.

  • 07/10/2018 om 11:17
    Permalink

    Hoe zit het met het aantal controller-sloop minigames?
    Ten tijde van de N64 marioparty deden we tijdens bepaalde minigames niks omdat je anders letterlijk je controller aan het slopen was.

    Ging dan met name om “de pook ronddraai games”.
    Nu zijn gelukkig de controllers wel van iets betere kwaliteit dan toen, maar ook voor je handen was het niet al te best.

  • 08/10/2018 om 09:04
    Permalink

    Komt er DLC voor of is dit het? Ik moet nog even wachten tot 23 november, heb de bundel met twee joy-cons erbij besteld. Zo te lezen geeft het wel voldoende plezier 😀 ben erg benieuwd.

Geef een reactie