[REVIEW] Dandara

Een metroidvania met unieke gameplay!

Dandara is een game dat valt in het genre metrovania. Dit genre is een kruising tussen de Metroid- en de Castlevania series. In Dandara kruip je in de huid van Dandara, een meisje dat de uitverkorene is om de wereld te redden. In het spel leidt je haar door de wereld van Salt. Ben je benieuwd of deze game wat voor jou is? Je leest het in deze review.

Dandara is zoals ik al zei de hoofdpersonage van deze game. Zij is uitgekozen om alles uit de wereld recht te zetten. Dit lijkt een simpele klus, maar niks is minder waar. In Dandara wordt de speler al snel getest op zijn vaardigheden. De gameplay is namelijk erg uniek: Dandara kan niet rennen en springen. Daarentegen moet zij van muur tot muur springen waar zich zoutlagen bevinden. In het begin voelt dit erg gaaf en uniek aan, maar naarmate je verder in het spel zit begin je er aan te irriteren. Door de hoge moeilijkheidsgraad is het frustrerend om te zien dat vrijheid van bewegen ontbreekt. Door deze langzamere manier van bewegen, is het vaak lastiger om op tijd aanvallen te ontwijken.

Goed mikken en schieten

Zodra je aan het Salt vast zit, merk je gelijk dat je niet makkelijk naar links en rechts kan verschuiven. De speler is genoodzaakt om eerst naar een ander Salt-stukje te gaan en dan terug te gaan naar de voorgaande lijn Salt. Tijdens het verkennen is dit echter niet een groot probleem. Er is genoeg ruimte om je voort te bewegen, maar juist bij baasgevechten voelt dit wél erg frustrerend. In een van de eerste baasgevechten moet je steeds naar een ander platform springen, terwijl de vorige platformen steeds verdwijnen. Hier test het spel gelijk al een van de benodigde vaardigheden: precisie. Aangezien er naast de baas zelf ook vijanden zijn die je aanvallen, is dit een lastig karweitje.

Genoeg te ontdekken

Een belangrijk kenmerk van metroidvania is vrijheid en dat zie je erg terug in Dandara. Buiten baasgevechten om is er een grote wereld te ontdekken. Dit heeft voordelen en nadelen. Het is namelijk leuk om een wereld te verkennen, maar soms lijkt het alsof de makers zijn vergeten om hints te geven voor je nieuwe bestemming. Natuurlijk zijn er wel een paar aanwijzingen, maar voor het grootste gedeelte moet je zelfstandig gaan zoeken.

Een ander nadeel is het feit dat je veel moet backtracken. Vaak heb ik hier geen probleem mee, maar er is helaas geen teleportatie mogelijk tussen de kampen. Kampen zijn plekken waar je naar terug wordt gestuurd zodra je game over bent. Je krijgt namelijk nieuwe mogelijkheden naarmate je vordert in het spel. Denk bijvoorbeeld aan raketten die je kunt afvuren om zo een muur stuk te maken. Hiermee kun je nieuwe upgrades vinden, maar zodra je ver in het spel bent en je wilt even terug, kost dat best veel tijd. Hierdoor mis is wel een systeem waar je zou kunnen teleporteren tussen deze kampen.

HD-Rumble is puur genot

Een unieke feature in de Switch-versie is het gebruik van de HD-rumble. Dit is zeer goed gelukt. Zowel met de Pro-controller als de Joycon was het een genot om de HD-rumble te ervaren. Zodra je een aanval had opgeladen en je draait in de richting waar je wilt schieten, voel je ook de trillingen in de gekozen richting. Ook als je een nieuw gebied in kwam trilden de controllers uniek en zodra je geraakt wordt ook. Hierdoor voelde het alsof jij echt Dandara was en voelde je haar bewegingen. De HD-Rumble van Dandara is dus erg geslaagd.

Audiovisueel

De game is een pixart-stijl en doet erg denken aan de oude Metroid-games. De omgevingen zijn mooi en uniek. De baasgevechten leken niet als simpele retrobazen, maar zijn juist erg uniek in vorm. De muziek is ook prettig om naar te luisteren tijdens het spelen zelf. In elke situatie waarin Dandara zich bevond, paste de muziek. Audiovisueel is de game dus erg geslaagd.

Conclusie

Dandara is een metroidvania met een unieke gameplay. In het begin voelt deze gameplay gaaf aan, echter naarmate je vordert begin je je een beetje te ergeren aan de besturing. De game voelt hier soms oneerlijk aan, omdat je timing echt perfect moet zijn. De pixelart en muziek van de game voelen prettig aan en zorgen voor een fijne ervaring. Voor beginnende spelers is de besturing soms vervelend, maar naarmate je de precisie te pakken hebt, is het een gave game.

+ Verkennen is vermakelijk
+ HD-rumble voelt erg prettig
+ Unieke Gameplay…
– … maar soms frustrerend
– Geen teleportatie mogelijkheid
– Voelt soms oneerlijk aan

Cijfer: 7,0

Geef een reactie