[REVIEW] Phantom Trigger

Phantom Trigger is gemaakt door een ontwikkelaar die bestaat uit twee personen. Is dit genoeg om een goede game te maken?

In Phantom Trigger volg je het verhaal van Stan, die door onbekende redenen stervende is. Hij besluit een experimentele behandeling te ondergaan om weer beter te worden, maar dit is het begin van een vreemd avontuur waar werkelijkheid en fantasie elkaar doorkruisen. Het ene moment ben je met een dokter aan het praten en een seconde later ben je al hakkend dood en verderf aan het rondzaaien in doolhof-achtige levels. De ziekte van Stan en de gameplay van Phantom Trigger worden op een interessante manier gecombineerd. Zo zien de vijanden die je tegenkomt in het actiegedeelte eruit als gezwellen en duiken cutscenes uit het niets op als je aan het spelen bent. Dit is een hele originele manier om een verhaal te vertellen en het werkt ook prima in deze context.

Roguelike?

Waar het wat verwarrend wordt is met de gameplay. In de officiële omschrijving van Phantom Trigger staat vermeld dat de game gebruik maakt van RPG- en roguelike-elementen. Alleen heb ik geen idee waar de laatstgenoemde feature te vinden is. De levels blijven bij elke speelbeurt hetzelfde en als je dood gaat dan betekent dat niet dat je weer helemaal opnieuw moet beginnen. Er zijn verschillende checkpoints te vinden in de game en als je daar overheen loopt, dan wordt dat je nieuwe startplek als je het loodje legt.

De RPG-elementen zijn wel van de partij, maar het is wel vrij summier. De verschillende wapens die je tot je beschikking hebt kun je oplevelen door ze te gebruiken en je kunt hierdoor ook een klein aantal speciale aanvallen ontgrendelen. Meer is het helaas niet, maar hier wordt in ieder geval waargemaakt wat de omschrijving doet beloven.

Round One… Fight!

Het enige wat dan nog overblijft is het hack ’n slash-gedeelte. Dit wordt sporadisch onderbroken voor vrij simpele puzzels, maar het gros van de game ben je bezig om alles wat je tegenkomt in de pan te hakken. Hiervoor heb je een snelle aanval, een krachtige aanval en een zweep. De laatstgenoemde is vooral bedoeld om vijanden naar je toe te trekken en natuurlijk kun je je aanvallen combineren. Dit is alleen heel summier. Wel zal je gaandeweg wat magische krachten bemachtigen, waarmee je bijvoorbeeld vijanden kunt bevriezen of een stuk van de vloer even in brand kunt laten staan. Tevens kun je over korte afstanden teleporteren om bijvoorbeeld aanvallen van je vijanden te ontwijken.

Toch anders dan verwacht

Dit klinkt op papier best aardig en in het begin lijkt dat ook zo te zijn, maar al snel wordt duidelijk dat het allemaal vrij snel eentonig wordt. Dit komt hoofdzakelijk door het geringe aantal vijanden. Er worden per level enkele monsters toegevoegd, maar dat is echt mondjesmaat en sommige lijken heel erg op elkaar. Tel daarbij op dat de combinaties die je kan maken ook niet heel groot zijn en dan heb je al snel dat je vrijwel steeds hetzelfde doet. De aanwezige eindbazen zorgen voor een leuke onderbreking, maar ook hier zijn er niet veel van. Er is ook een hogere moeilijkheidsgraad om je een meer uitdaging voor te schotelen, maar deze voelt heel oneerlijk aan en zorgt daardoor weer voor teveel frustratie.

Ook is het jammer dat de game niet direct reageert op je commando’s. Zo moeten animaties van ingezette aanvallen altijd eerst worden afgewerkt voordat je een nieuwe beweging kan inzetten. Dit is vooral vervelend als je wil teleporteren om een aanval te ontwijken, maar het zorgt er ook voor dat het vechten nooit echt vloeiend aanvoelt. Tevens draait de game op 30 frames per seconde, waar een spel zoals deze – die vraagt om snelle reflexen – schreeuwt om 60fps.

Van hetzelfde laken een pak

Ook het audiovisuele gedeelte van Phantom Trigger volgt de rest van de game. Met de gekozen grafische stijl is helemaal niets mis. De iets uitgerekte 8 bit-achtige graphics geven de game een aparte sfeer die perfect past bij het verhaal, maar de verschillende levels lijken heel erg veel op elkaar. Ditzelfde geldt ook voor de muziek. Elke level heeft op papier wel zijn eigen deuntje, maar ze lijken wel heel erg veel op elkaar. Dus ook hier geldt dat het allemaal op een gegeven moment eentonig wordt.

Wat de eentonigheid een beetje doorbreekt is de mogelijkheid om het spel in coöp te spelen. Nu blijft de gameplay en dergelijke precies hetzelfde, alleen hebben beide spelers dezelfde levensbalk. Hier is het wel aan te raden om op de hoogste moeilijkheidsgraad te spelen, om het competitieve element te verhogen. De scheldwoorden zullen dan over en weer vliegen, doordat slecht spel van je medespeler er ook voor zorgt dat jij dood gaat.

Conclusie

Het is knap dat Phantom Trigger gemaakt is door maar twee personen, maar voor de rest pakt de game niet al te positief uit. Je kunt het spel namelijk met één woord omschrijven: eentonig. Dit geld voor het vechten, de graphics en de muziek. De geringe bewegingen van de held en het kleine aantal echt verschillende monsters zorgen er voor dat je steeds hetzelfde aan het doen bent. Er is wel een hogere moeilijkheidsgraad om je meer uit te dagen, maar die is gewoon oneerlijk moeilijk. De mogelijkheid om de game in coöp te spelen maakt dan wel iets goed, maar ook hier geldt dat het toch op een gegeven moment weer eentonig wordt.

+ Coöp is een leuke toevoeging
+ Interessante link tussen verhaal en gameplay
+ Eindbazen zijn vrij aardig en zorgen voor wat variatie

– Levels zien er vrijwel hetzelfde uit
– Gevechten komen hoofdzakelijk op hetzelfde neer
– Muziekdeuntjes klinken hetzelfde
– Animaties moeten eerst afgerond worden voordat je nieuwe beweging kan inzetten

Cijfer: 5,0

Profielfoto van Patrick

Patrick

Ik ben opgegroeid met Nintendo en daarom blijft dit merk speciaal voor mij. Dit komt natuurlijk ook door de games die zij bieden die toch net iets anders brengen dan die van de concurrent.

5 gedachten over “[REVIEW] Phantom Trigger

Geef een reactie